Książki to myśli innych, często takich którzy mają więcej czasu na przemyślenia niż ci którzy je czytają, a człowiek czytając korzystać może z gotowych przemysleń będących efektem niejednokrotnie żmudnej drogi i głebokich poszukiwań.
Teza “pewnego umysłu” iż czytanie książek i znajdywanie w nich inspiracji dla własnego życia jest złem, jest błędna.
Zadałabym raczej inne pytanie:
Czy bycie oryginalnym w rozumieniu cytowanych przemyśleń “pewnego umysłu”, oznaczać ma życie w zamkniętym centrum własnego umysłu, w pustce i izolacji od przemysleń innych, po to by zachować ową czystość własnych wniosków, pomysłów i decyzji?
Bez życia w otoczeniu myśli innych, bez świadomego “narażenia” na konfrontację z nimi i nieuniknionego czerpania z nich do podejmowania….uwaga…mimo to własnych sądów i decyzji, nie jest możliwy rozwój.
To nie czerpanie i inspiracja myślami innych powoduje że stajemy się nieoryginalni. To brak odwagi do konfrontacji, do przemyślenia myśli innych, zamknięcie się na czytanie tego co inni myślą i jak działają może to spowodować. Użyłabym nawet stwierdzenia, że jest w postawie takiego umysłu pewna doza pychy…
Umysł żyje i rozwija się tylko w wsród innych umysłów, nawet kiedy musi się od nich na jakiś czas oddalić na pustynię aby sam dojść do własnych oryginalnych wniosków. Czerpie z innych, z różnorodności…